Deelneming

Ik betuig hierbij mijn oprechte deelneming bij het niveau van het verkeerskennisniveau van fietsend Nederland. Rust in vrede, gezond verstand.

Laten we beginnen bij de meest belangrijke doelgroep hier. De jeugd tussen 13 & 17 die tussen bedplassen & beginnersrijbewijs is aangewezen op dan wel openbaar vervoer, lopen of suïcide. Want fietsen kan je die laatste categorie niet noemen. Ergens is het normaal geworden om je met van die decadente airpods (die pappie heeft moeten betalen, knurft) schijndood door het verkeer te bewegen.

En dat beperkt zich niet tot aandachtsloos zwalken. Het begint levensgevaarlijke vormen aan te nemen. De kans dat er een opleving plaats vindt in het aantal jonge verkeersdoden lijkt met de tijd een zekerheid te worden. Er is maar zoveel waar een automobilist & alle sensoren in een moderne auto berekend op kunnen zijn.

Want zonder achter je te kijken of überhaupt even je hand uit te steken snel de weg oversteken is tot daar aan toe. Maar als we dat met zijn drie tegelijk gaan doen valt er weinig nog uit te wijken. Het is het per se naast elkaar willen fietsen waar ik steeds meer een schijthekel aan begin te krijgen.

Ik omschrijf hier maar even de situatie Clauslaan Zoetermeer, alwaar een paar (middelbare) scholen huisvesten. De politie houdt daar (terecht) regelmatig snelheidscontroles, maar zou zich wat mij betreft ook wat harder uit mogen spreken tegen de 14 kilo acne die zich zonder te kijken met 4 tegelijk van de stoep het wegdek op ramt. Want al rij je 25 kilometer per uur, even 1000+ kilo staal stil zetten doet wat met een gordel in je nek.

Ik zou me dan ook het liefst richten tot de ouders van deze wezenloze stukken nageboorte. Hun recht in de ogen kijkende, licht verwijtend dat ze het verkeersbewustzijn van hun kinderen hebben verkloot. Maar dat is denk ik tegen dovemansoren. Want 50% van diezelfde ouders knallen op hun vrije zaterdag- & zondagochtend op een racefiets door zwermen ‘normale’ gezinnen, rochelend en zwetend alsof ze Parijs – Roubaix afleggen. Daarbij kankerend dat een (die andere 50%) jonge moeder haar jonge kroost probeert te beschermen en dus ietsje meer ruimte inneemt op het fietspad.

Mocht je nu denken; “Huh? Da’s raar. Die moeder/vader met jong kroost mag wél naast elkaar fietsen, maar jonge tieners niet?” Jup. Het een en ander lijkt tegenstrijdig, is het niet. Het verschil is dat de moeder of vader die zijn kroost beschermt (hopelijk) hun kinderen ook leert hoe het wél moet. Een ouder met zijn jonge kinderen in het verkeer is doorgaans een brok adrenaline. Niet zoals een jeugdzombie met een beugeltje en ziekenfondsbrilletje dat het stoer vindt om de weg voor zichzelf te claimen. Niet zoals de coke-snuivende Lul Armstrong die zijn bierbuik af wil trainen door kneiterhard & hondsbrutaal door rood te rijden, maar attent & alert. Prima.

Als laatst; aan de jong-bejaarden een verzoek. Ik weet dat met de komst van de elektrische fiets er een wereld voor u open is gegaan en dat is u van harte gegund. Het heeft u een enorme boost in het zelfvertrouwen gegeven, wat zeer fijn is. Maar uw evenwicht is wellicht niet meer hetzelfde als voorheen? Ging u voorheen nog soepeltjes de bocht om, nu draait u de weg op met de draaicirkel van een tractor. Nu kan ikzelf daar als mens goed op anticiperen, maar mijn auto denkt dat u een obstakel bent en zet zonder pardon alle 4 remschijven in werking. Ik heb nu 4 keer een hap uit mijn stuur mogen nemen, en eerlijk gezegd smaakt deze niet prettig. Kom eens wat rustiger de weg op alstublieft.

Ergo conclusio; Het is niet mijn leven waar ik me zorgen over maak. En ergernis overleven we ook nog wel. Maar het laatste wat je moet willen is een bloemstuk & een setje airpods leggen op de kist van je geliefde. Doe gewoon normaal op die fiets, en spreek elkaar daar op aan.

Mario