Het moment dat ik dit bericht de wereld in slinger, is (om en nabij) exact (kan wat verschillen) het moment dat ik 12,5 jaar geleden mijn oude Mercedes E-klasse met blauwe kentekenplaten parkeer op een door in bloei zijnde bomen beschermd parkeerplekje, halverwege de 1e Sweelinckstraat in Den Haag. Gewapend met een sixpack Hertog Jan & een verneveld brein vol testosteron loop ik kneiterzenuwachtig op het huis af, volkomen onwetend dat ik met de keuze om haar toen een bezoekje te brengen ten minste 12,5 jaar van mijn, en uiteindelijk, onze toekomst zou vastleggen…

15 juni 2006 is de dag dat ik het lef had om haar ‘die eerste kus’  te geven. Niet gelijk, als een slechte pornofilm, na het binnenkomen van haar woon/slaapkamer, maar met beleid. Ik had voor dit moment meisjes genoeg gezoend, en ik had zelf bedacht dat geen enkele jonge vrouw het verdient het om kennis te maken met de zwoele en romantische man die ik ben, om daarna in tranen afscheid te moeten nemen omdat het uiteindelijk niet bleek te werken (ja, satire. Ik ben vaker gedumpt dan een 18 jaar oude vuilnisbak. Lees verder, stop met lachen), dus met dit meisje wilde ik het echt heel, heel graag, niet verkloten. Ik kende haar al een jaar of 6, en hoewel we ooit heel dichtbij kusjes waren gekomen, kwam het er toen (dankzij een hockeyschaats tegen mijn scheenbeen) niet van. En daarmee was het sprookje uit…

Tot 15 juni 2006 dan. Hoe het zover kwam heb ik al eens eerder verteld. Nachtdienst, stukje rijden, gezellig babbelen, aan het eind van de dag een kusje, resultaat = verkering. Daarover kan ik wel blijven vertellen, maar je kan ook even teruglezen. Niet lui zijn nou, ik heb nog meer op mijn kerfstok. 

Zo ben ik van de week in gesprek met een collega, als ik ineens terug denk aan die prille beginperiode. Het was een beetje een rare periode, moet ik zeggen. We kwamen allebei uit een relatie die volkomen kansloos had gebleken, en hadden niet alleen allebei de behoefte aan rust, maar vonden elkaar ook gelijk in gezamenlijke interesse & een mate van onbezorgdheid die ik tot daarvoor niet eerder had meegemaakt. Ik kon lekker mezelf zijn. Nederlands vertaald; met de vorige relaties ging het om zoveel mogelijk neuken, neuken en nou ja… Nu ging het ineens om ‘samen’* dingen doen maar daarbij wel zo veel mogelijk jezelf te blijven.

*Jawel, neuken doe je per definitie samen, maar dit ging veel verder. Blijf bij me. 

Het gesprek met mijn collega ging dan ook (gelukkig) niet over seksuele gemeenschap, maar over hoogtevrees. Ik had de dag ervoor een seminar gehad met collega’s (waaronder de persoon waarmee ik in gesprek was) waar aansluitend een VR-sessie was gekoppeld. Lees; met zo’n bril en oordoppen op je knar in een compleet andere wereld stappen, best wel hip. Een van deze virtuele werelden bevatte een lift, een loopplank op de 30e etage van een flatgebouw enJe snapt het denk ik wel. En met dit onderwerp op tafel dacht ik onmiddellijk aan de eerste keer dat Femke en ikzelf naar Parijs gingen. 

Parijs, de stad waar ik thuis hoor, ware het niet dat ik zo gebrekkig Frans spreek dat zelfs de Fransen me beginnen te begrijpen. Parijs met zijn “krijg lekker allemaal de pleuris, anders trek ik mijn gele hesje aan”-mentaliteit, Parijs met de Champs-Élysées, Parijs met de catacomben, Parijs met de Notre Dame & Sacre Coueur. Parijs met, jawel, de Eiffeltoren. Een van de mooiste plekken ter wereld. Maar ook de plek waar je 14+ euro per persoon betaald voor een ritje met de lift naar de tweede etage van de laatstgenoemde Eiffeltoren. U voelt hem aankomen..? Dit was de allereerste keer dat nadat we verkering kregen, mijn lieve Femke te maken kreeg met de ‘extreem-zuinige-lul‘ die ik kan zijn, en in de genen ook nog steeds ben. “Zeg, er zijn ook trappen hoor…

Ik hoor nu ten minste 10 vrouwenharten breken. “Dit heb je toch niet gedaan Mario..? Serieus?”. Maar het is waar. De eerste keer dat Femke en ikzelf naar Parijs gingen deden we dit in een 19 jaar oude Peugeot 106 waarvan de koppeling het begon te begeven, boekten we het goedkoopste hotel op Mont Martre dat we konden vinden en gingen we met een budget van 13 euro per dag de stad verkennen. Avontuurlijk, dat zeker, maar niet bepaald luxe. Om dan 14 euro per persoon uit te geven aan een liftje naar boven, alwaar je ook met een trede of 720 boven kan komen, ging mijn gierige lijf te ver. Het was het allereerste moment dat ik er achter kwam dat Femke hoogtevrees had, hehe… Hoewel extreem lollig, was het ook het allereerste moment dat ik er achter kwam hoever Femke voor mij wilde gaan… 

Wat er verder plaats vindt in de periode hierna tot aan het moment dat onze oudste dochter wordt geboren, laat zich raden. Veel meer van dit soort lessen volgen. We ontdekken elkaar tot in de puntjes. Ja natuurlijk, door middel van celibaat knuffelen, handjes vasthouden en bijbelles. Ondertussen bouwen we aan onze carrière en trappen we lol. Samen met onze allerbeste vrienden maakten we reizen die we nooit meer zullen vergeten. Samen verbranden we euro’s alsof er geen morgen is. We leefden. We leefden samen alsof we nog nooit geleefd hebben. Met een dosis liefde waar je U tegen mag zeggen. Het leven lachte ons toe. 

In alle eerlijkheid leefden we tot op dat moment in een roes. Soms met iets meer realiteit dan hoogst noodzakelijk, doch een paar momenten later toch echt weer op de automatische piloot, als in een sprookje. Maar toen ineens… *dramatische muziek op de achtergrond* ligt er na al die rust, kalmte en ongestoord leven, “ineens” een zwangerschapstest op het dressoir. Nou ja… Niet volkomen overwacht, wel confronterend. We hadden 01-01-2013 (15 minuten ervoor had ook gekund) besloten dat we na 7 jaar  celibaat gedoe er wel klaar mee waren. Het was tijd om serieuzer te gaan knuffelen, met gezinsuitbreiding op de agenda. 

Het was een logische stap. Na 7 jaar op elkaars lip zitten met twee katten in een appartement van 42 vierkante meter hadden we het wel gezien, we wilden meer. Vooral Femke vondt het vooruitzicht van het kunnen optutten, verschonen en knuffelen van klein grut reden genoeg om 9 maanden lang volkomen onredelijk hormonaal mijn leven om te gooien. Ik had mijn bedenkingen. Hoewel ik mezelf (nog steeds) heb verwonderd of ik per definitie nu voorplantingsmateriaal ben, was zij (gelukkig) wel overtuigd. Dit ging gebeuren. Of ik keuze had..? Laat ik vooral benadrukken dat het proces rondom conceptie een plezierige bezigheid is. Wat er allemaal na komt, is euhm… Doodsangst…. 

Hoe dan ook. Vanaf het moment dat ik de zwangerschapstest pak vanaf het dressoir & de indicator lees, is de uitkomst gebrand in mijn brein als een dooie pixel in een oude LCD monitor. Ik weet vanaf dat moment dat alles anders wordt. Ik leg de test ondersteboven op tafel, pak mijn sigaretten en ga ceremonieel onder de afzuigkap staan roken. In mijn leven had ik nog nooit onder een afzuigkap staan roken. Femke wist genoeg. Het. Was. Raak...

Een mooie en bijzondere periode volgt. Femke werd met de week mooier en nog zwangerderderder. ~Hormonaler. Met als toppunt een reis naar Berlijn, een prachtig huwelijk (van 3 dagen lang) in Polen en het psychisch afscheid van ons appartement in Amsterdam (immers hadden we ons huis in Zoetermeer al wel gekocht, maar moest het nog gebouwd worden) stevenden we af op het moment dat ons leven volkomen op zijn kop werd gezet. En ik overdrijf niet. Niets in ons leven hiervoor had ons kunnen voorbereiden op de volkomen veranderende levensstijl die een iedere individu voor zijn kiezen krijgt, bij het mogen verwelkomen van je eerste kind. De levenslessen volgden zich in rap tempo op…

Het is dan ook een mooie, maar ook rare periode. We verhuizen van Amsterdam naar Zoetermeer, met een korte tussenstop in Rhoon. We verwelkomen onze eerste in het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam-Zuid, alwaar ik haar (lang leve ironie) voor de wet ook aan moet geven. (Fucking Feyenoorder…) We kunnen ons geluk niet op. Het meisje was prachtig, en met een paar weken zouden we haar mee kunnen nemen naar ons nieuwe huis in het dorp. Het huis dat een dag voor de geboorte, zo heerlijk casco werd opgeleverd… Het is alle hens aan dek als ik samen met al onze vrienden & familie huis 1 leegtrek en huis 2 opbouw. Samen met mijn vader en een hoop anderen weten we het huis binnen 3 weken klaar te maken voor bewoning. We gingen ons settelen… 

Gek genoeg breekt daarna een periode van eenzaamheid aan. Met alles wat er zich in rap tempo heeft afgespeeld voelt het als een dip. We wisten het even niet meer… Vrienden die we wekelijks bezochten zien we dan nog maar sporadisch. Geld dat voorheen over de balk werdt gesmeten gaat nu op aan luiers & de hypotheek. Ik heb ineens een stel buitenlandse huurders in mijn appartement in Amsterdam en ergens in de hoek van onze woonkamer ligt een hoopje mens te krijsen. Que..? Hyper-surrealistisch is wellicht de beste omschrijving van de tijd die wij samen hebben doorgemaakt. Alles was anders. Maar wel mooi. Gewoonweg mooi. Want we wisten; Alles komt vanzelf goed. Zo niet, dan toch. 

Natuurlijk was vanaf dat moment een kwestie van aanpassen, maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat het went. We maakten nieuwe vriendschappen, haakte aan bij ‘lotgenoten’ (lees; jonge ouders die er ook geen snars van snappen) en het begon weer een beetje te lopen. Sterker nog; het ouderschap went zo snel, dat je op een gegeven moment elkaar aankijkt en denkt, “Zeg, is dit het nou..?“. 

Een jaar of anderhalf na het levenslicht van onze eerstgeborene zie ik het meisje een beetje suf en verveeld met een blokje spelen. Net niet blij genoeg om tevreden over te zijn, ook niet te weinig om je zorgen over te maken. Maar ik snap haar gevoel. Ik voel haar eenzaamheid. Natuurlijk ging ze naar de crèche en speelden wij elk moment met haar voor zover dit kon, maar diep in mijn hart wist ik (zeker omdat ik zelf ook een broer heb, en Femke die van haar) dat ze niet geboren was om maar alleen te blijven. En daarmee was het besloten. O jawel; Femke wilde het liefst al een elftal, en ik twijfelde, maar nu wist ik het zeker. Er kwam nog een koter bij…

En zo zitten we, wederom (een maand of 3 later), aan tafel. Femke had haar plasje gedaan, op tafel lag zo’n zelfde zwangerschapstest. Dit keer waren we voorbereid. We hadden een afspraak. Bij een negatieve test zou ik een fles wijn op tafel zetten, bij een positieve test zou ik gaan roken. Een moment later kijk ik eerst naar Femke, en even later naar de test. Gezien de uitkomst besluit ik tot een toneelstukje. Ik loop naar de keuken en pak een fles wijn. Femke meent (met de nodige teleurstelling) hieruit op te maken dat het nog niet zo ver is, en laat zich in de bank zakken. “Jammer…”. De houding slaat compleet om als ze mij de fles ziet ontkurken en ik ad-fundum de helft van de fles achterover sla. Ik pak hierna triomfantelijk een sigaret uit mijn pakje, loop naar buiten en gooi nonchalant de test naar haar gezicht. “Fleur krijgt een broertje of zusje…” Ik rookte er nog een sigaret of 3 achteraan… We konden ons geluk niet op. Dat wil zeggen…

Typerend aan dat exacte moment was de “je ne sais quoi”-wijze waarop we beide omgingen met de nieuw verworven kennis. Alsof we wisten dat, hoewel we allebei dolblij waren met het feit dat we gezinsuitbreiding kregen, er iets boven ons hing. Als een zwaard van Damocles. Iets dat nog meer impact zou maken dan het verwelkomen van nieuw leven. Natuurlijk hebben we elkaar op dat moment aangekeken, en zijn we elkaar in de armen gevallen, blij en verliefd. Maar wat volgde in de periode heeft heel veel gevraagd van alles waar wij vertrouwen in hadden. 

Ik ga dit verhaal van geluk niet afbreken op verdriet. Dat doet de 12,5 jaar geluk en liefde tekort. Maar ik kan ook niet ontkennen dat wij ons portie verdriet hebben moeten verwerken. Ik doel dan niet op onzinnige ruzies of PMS, waar elk stel wel mee te maken krijgt. Ik doel op het verlies van vertrouwen in je bestaan. Het verlies van een pijler in je leven, iets waarvan je had geloofd en gehoopt dat het zo lang mogelijk bij je zou blijven. Ik wil even stil staan bij het verlies van Arnold, of zoals wij de man noemde, “pappa”. In de tijdlijn klopt dit overigens niet helemaal, want zijn overlijden volgde (gelukkig) een maand of 9 na de geboorte van onze jongste dochter, maar de kennisgeving van zijn aanstaand lot was tijdens de zwangerschap van Femke, in afwachting van.

Het was dan ook een bijzonder moeilijke periode voor het gezin, de familie en Femke in het bijzonder. Een periode waarvoor ik haar eeuwig dankbaar blijf. Want dankzij haar doorzettingsvermogen heeft zij, ondanks de wetenschap dat haar leven volkomen anders zou worden in niet afzienbare tijd, toch maar een gezond klein wonder op de wereld weten te zetten. Een wonder, niet alleen maar omdat er 10 tenen en vingers aan zitten, maar ook omdat het kleine grut in de baarmoeder deelgenoot is geweest van het verdriet dat ons in de kern van ons wezen heeft geraakt, precies waar je dat niet zou willen, maar hier toch dagelijks met een glimlach van oor tot krul weer doet realiseren dat verdriet er bij hoort, alsof ze weet (terecht) dat het leven ook door gaat.  

Inmiddels zijn we nu, na het voorgaand omschreven verdriet, weer bezig met het ‘normale’ leven. Voor zover je ons debiele gezin ‘normaal’ kunt noemen dan. Samenvattend zijn we na die bewuste kus een behoorlijk aantal levenservaringen rijker. Zijn we zelf pappa en mamma geworden, hebben we een mooi huisje in het dorp, leven we niet meer van tosti’s & soep alleen en hebben we het toch maar goed voor elkaar. 12,5 jaar zijn voorbij gevlogen. Als een malle. En ik ben een gelukkig man. Ik zou, als ik de kans zou krijgen, het niet anders willen doen. Nou ja, ik had liever gezien dat de medische wetenschap wat verder was geweest rondom de kutziekte kanker, maar toch... 

Zonder in mineur af te willen sluiten heb ik hiermee dan ook 12,5 jaar lief en leed samengevat. Als je helemaal tot hier bent gekomen heb je een indruk gekregen van hoe ons leven is geweest, tot nu toe. Over 12,5 jaar vertel ik de rest… 

@Femke. Dankjewel. Ik hou van jou. Sterkte met mij, de aankomende jaren. 

Mario