Pappa, pappa, pappa. Leulwewadelledoe?!” ~ dochter 2, eveneens haar leeftijd. (FYI; ‘ Leulwewadelledoe’  moet evenzo veel betekenen als ‘wat ben je aan het doen?”) Ik ben op dat moment bezig met het bekijken van een stom filmpje op YouTube, of het beantwoorden van een mail. Ik heb even geen aandacht voor versie 2. Ergo, ik reageer niet binnen de vastgestelde aanvaardbare termijn van 0.003 seconden, waarop onze jongste dit aanvaart als vrijbrief om de vraag te herhalen. Gillend, in drievoud. “WELWEWAALLALADOE PAPPA?!?! WELWEWAALLALADOE PAPPA?!?! WELWEWAALLALA DOE PAPPA?!?!”

Hier in huis heerst momenteel een wervelstorm. Dat wil zeggen; waar onze jongste is, hangt een onmetelijke energie. Dat ze meedraait in de wereld is duidelijk, en hoe. Ter vergelijking; onze oudste ontwikkelt zich op een degelijke, rustige manier. Ze is geïnteresseerd in rekenen, lezen & schrijven, volgt netjes haar danslessen, spreekt zich (al dan niet op basisschool-brutale wijze) uit en weet zich op zelfstandige wijze bezig te houden zonder het huis af te branden. Onze jongste staat daarentegen, als je even niet oplet, met een bunsenbrander en een kat aan het spit keihard mee te gillen met the Prodigy’s Firestarter

Je kan het de jongste niet verwijten. Doen we dan ook niet. Immers; de leeftijd is er nou eenmaal naar. “Het is een fase… Het is een fase…” In meer of mindere mate helpt het niet dat het huishouden (naast zij zelf dan) momenteel barst van energie. Een vrijwel voltijd gefrustreerde vader ( Fuck you MediaWiki & Microsoft en je complexe rechten, sterf verdomme, sterf. Fijn man, werken.), een moeder die door haar fitness/bootcamp/commandolessen (ik zweer je dat ze haar leren hoe mij met 1 vlakke hand tegen de grond te werken…) met elke week een hogere piek in haar conditie bereikt en een zusje dat lekker quasi doorgaat, zijn uitermate geschikte ingrediënten die bijdragen aan de hyperactieve breinactiviteit van onze versie 2. En dat is soms wel eens lastig. 

Natuurlijk. Je zou kunnen roepen dat wij als ouders ervaren zijn, en dat we dit al eens eerder hebben gezien. Dat wij door onze eerdere ervaring, aangevuld door blogjes van Wij-Jonge-Doch-Hopeloze-Ouders-Zonder-Enige-Houvast.nl en Mamma-En-Alle-Externe-Druk-Om-Maar-Goed-Voor-De-Dag-Te-Komen.nl wel moeten weten hoe dit te beteugelen. Maar waar al die blogjes en al die wijsheden van tijd tot tijd overheen stappen is dat wij als pappa en mamma verdomme ook gevoel hebben. O jawel. Het is fantastisch om ouder te zijn, ik wil niets minder. Het is fantastisch om een prachtige foto op Instagram te knikkeren met de hashtags #blij #opvoeden #trots, maar diep van binnen weet je dat je van tijd tot tijd toch echt kapot gaat van onmacht. 

Het zijn dan ook deze “fases” in het kinderleven die ik gerust over wil slaan. Deze hele non-communicatieve fases die je grijze haren bezorgen en garant staan voor wederzijdse frustratie. Want als we elkaar (meer dan eens) niet begrijpen, begint het janken (over en weer). Stampvoetend ligt het apparaat (of ikzelf) dan in het midden van de woonkamer, elkaar (in de hoop de situatie door maar onbegrijpelijk te murmelen te verbeteren) aan te staren. Tranen in de ogen, bij beide partijen. Je kan er werkelijk weinig mee.  

Op dit moment kan ik onze jongste dan ook wel, meermaals per dag, achter het behang plakken. En zij mij, vermoedelijk. Het liefst zou ik haar (en zij mij, vermoedelijk) middels het toedienen van twijfelachtige medicatie (al dan niet voorschreven) plat op bed leggen, de oogjes heerlijk zielloos turend naar het plafond. Omdat rust. Maar diep van binnen weet ik dat het niet zo werkt, en dat het niet mag. Dat de kinderbescherming na de (sinds deze blog verplichte) drugstesten op de crèche ineens vragen stelt bij afwijkende bloedwaarden. Dus ik doe het niet. Maar dat betekent niet dat ik het niet zou willen… 

Pappa, pappa, pappa. Leulwewadelledoe?!” ~ Niets lief. Ik hou van je. Heel, HEEL veel. Doei, welterusten. #chloroform

Mario