Hoe is het?” ~ de vraag die ik momenteel vrijwel dagelijks krijg. Veelal met een grote glimlach, maar geregeld ook met zo’n gezicht dat ongeveer moet betekenen “Ik weet niet of ik 15 meter afstand van je moet houden, want zo’n burn out kan maar zomaar besmettelijk zijn?” De laatste tijd gaan mijn werk en ikzelf weer redelijk hand-in-hand, op zijn Rotterdams gezegd. Ik dartel weer een beetje over de werkvloer, en dat gaat naar mijn gevoel wel aardig. Maar er is ruimte voor verbetering. 

Dat wil zeggen; ik moet er weer een beetje inkomen, dat werken. Ik heb er bijvoorbeeld vandaag niet minder dan 5,5 uur over gedaan om een vreselijk stom Powershell script aan de praat te krijgen. Via proxy’s, jobs, stored procedures en uiteindelijk Scheduled Tasks (waarbij blijkbaar het Execution Account meer rechten nodig had op de bronmap) heb ik het voor elkaar gekregen. Het script an sich was niet spannend. Het haalt via een ODBC-verbinding het meest recente record naar binnen vanuit een specifieke tabel, verdeeld over twee bestaande databases. Deze staan naast elkaar zodat die elkaar afwisselen indien de één wordt bijgewerkt, de ander beschikbaar is. Dit om te kunnen bepalen welke database het meest recent is, zodat die als basis kan dienen voor het verversen van diverse datasets. Een en ander vereist natuurlijk wat nauwkeurigheid, dus, ehm… Verveel ik je al..?

Oké, sorry… De boodschap die ik wil overbrengen is simpel. Ik zit er nagenoeg weer volledig in, die arbeid, en het gaat totaal niet zoals ik gewend ben. Het duurt voor mijn gevoel allemaal te lang. Het is alsof ik opnieuw moet leren fietsen. Mijn brein, op topniveau dan, weet bij het horen van wat IT/proces-kretologie vaak direct wat er bedoeld wordt, en hoe ik de oplossing het best kan (google’n en) toepassen. Maar momenteel heb ik zo nu en dan moeite met het vinden van de juiste methode. Uiteraard kom ik na het force-feeden van 19.000 steekwoorden aan ome Stackoverflow.com wel verder, maar het niveau wat ik had pre-burnout is waarlijk ver te zoeken. En dat is redelijk frustrerend, mag ik u mededelen. 

Wat ook niet helpt is dat ik al een paar dagen echt bizar slecht slaap. Vrijwel elke nacht, midden in de nacht, zit ik ineens klaarwakker op mijn bed en kijk ik naar mijn telefoon. Ik lees dan vrijwel elke keer de cijfers 02:00 van het scherm, als ik me omdraai, mijn kussen pak en naar beneden ga om op de bank verder te slapen. Met de smaak van de voet van onze jongste dochter nog op de tong (immers heeft die het idee dat ze elke nacht om 01:55 bij ons moet gaan liggen, liefst met haar tenen tegen of knie mijn huig) val ik dan na een kwartier wel weer in slaap, maar de bank slaapt waardeloos werkelijk. 

Je zou hierbij dan ook kunnen vermoeden dat ik door al deze “tegenslag” momenteel een chagrijnig & afgebrand kereltje ben. Dat ik weer 6 maanden in het verleden ben geknikkerd. Dat het mijn herstel volkomen in de weg staat, en dat ik me morgen weer ziek moet melden onder de noemer ‘terugval’. Dat ik het zomaar weer heel zwaar heb en het nooit meer goed komt. Dat ik hierom in een hoekje lig te huilen met een box Kleenex & een foto van de goede oude tijd voor mijn kiezen. Maar geloof me; niets is minder waar. Ik ben fucking strijdbaar. Ik voel me goed. 

U begrijpt het wellicht, maar ik wil me sterker uitdrukken. Het gaat écht goed. Ik noteer 6 november 2018. De ergste pijn van de burn out lijkt niet alleen voorbij, het lijkt een herinnering aan iets wat ik nooit meer wil meemaken. De somberheid, het pijnlijke lichaam & het gekrenkte zelfvertrouwen hebben plaatsgemaakt voor een bijzondere manier van beleving en een bom aan energie. Ik ervaar een je soort ‘je ne sais quoi‘ die ik zelfs voor deze hele exercitie niet heb gehad. Lees; “vandaag was een kutdag? Jammer, maar ik heb heel, héél erg veel zin in morgen.” Dat. Exact dat. 

Kort samengevat: het gaat goed. En daar heb ik wel wat mensen voor te bedanken trouwens, maar dat maak ik wel in orde. Met het niveau komt het ook wel weer goed. Voor de rest; let op jezelf mensen, het leven is te mooi om je kapot te rennen #ervaring.

Tot snel

Mario

N.B. Een burn out is echt niet besmettelijk…