Of mindful. Eigenlijk dan. Er zit een verschil in. Mindful is een verzamelnaam voor “Kap eens met dat geratel, idioot. Adem in- adem uit.“. Mindful is het verschil tussen “SHIT SHIT SHIT SHIT SHIT! ik MOET gaan blussen, en een trap pakken om de kat te redden, en hebben we de kinderen al veilig?” vs. “O shit, wauw. Heb je de prachtige schakering van het licht van de vlammen op de schuur van de buren wel eens goed bekeken?” terwijl je huis in brand staat. Mindfull is alles in beschouwing nemen en het jezelf aantrekken. Mindful is observeren, en genieten van de sensatie. Volgens Jojanneke dan. 

Natuurlijk, het kan zijn dat ik denk in uitersten. (What else is new) Maar er zit wel een kern van waarheid in. Zo hobbel ik momenteel een beetje door het midden. Correctie; zo wordt ik weer heerlijk heen en weer geleefd. Aan de ene kant ben ik weer vol in projecten gestapt die van mij vragen om over alles na te denken, de godganse scope te borgen en iedereen scherp te houden, aan de andere kant wandel ik me het schompes om maar zoveel mogelijk mijn geest leeg te houden en te observeren. En daar dan een beetje van te genieten. Want nodig. 

Tot nu toe gaat dat verassend goed. Lichaam en geest lijken in balans te zijn, ik bijt een klein beetje van mij af op het werk en… Bijt een beetje van mij af thuis… Ehm… Ik bijt eigenlijk de hele tijd van mij af, en dat werkt (voor mij) prima. Mijn grenzen zijn, hoewel verstevigd met prikkeldraad (aangesloten op een 100kv generator, op niemandsland met 34 meter aan landmijnen aan beide zijden), duidelijk. En het effect lijkt met de maand beter zichtbaar. 

Het is dan ook juist nu, dat ik merk dat ik een beetje begin te orakelen. Ik predik het woord ‘chill‘ als een Jehova’s getuige het woord ‘amen‘ door je voordeur probeert te rammen. (In het geval ik merk dat ‘chill’ niet werkt, kan dit woord even zo goed vervangen worden door bijv. ‘houdt je smoel’, ‘tyft op’ & ‘stik der in’. Ergo; “Ik ben kalm! Het is jij die de smoel moet houden!”) Hoe dan ook, het doel om een gelukkig & kalm mens te zijn begint steeds dichterbij te komen, en hoe dichterbij ik kom, hoe meer ik mijn goede gevoel wil delen. Maar daar lijkt niet iedereen een boodschap aan te hebben…

Gisteren merk ik dat mijn gevoel voor romantiek (heus wel, niet lachen) een beetje op de proppen komt als ik met mijn oudste dochter een stukje ga wandelen voor het slapen gaan. Ze is moe, druk & een beetje sip (want wij moesten haar mededelen dat haar vriendinnetje MORGEN pas komt logeren, voor maar 1 nachtje en niet de hele fucking vakantie. Tot zover de oorzaak.) dus ik besluit tot een verfrissend wandelingetje samen naar een bijzonder huis even verderop. “Hier zal ik haar een mooi verhaal vertellen dat tot de verbeelding spreekt, wordt ze lekker kalm van en haalt haar even uit de situatie.” bedacht ik mezelf. Enfin; we gingen lopen.

Kleine toelichting; Het huis waar ik op doel, is een huis in een wijkje hier een halve kilometer vandaan. Het huis is zo bijzonder omdat er pal voor de inrit een treurboom staat. Zo’n enorme boom met hangende takken en bladeren. Met in de herfst een van de mooiste combinatie van kleuren door vervallen blad. Op zich prachtig, maar…

De eerste keer dat ik er langs liep, was de wat oudere dame die het huis bewoont als een gemeentewerker keihard aan het vegen. Ik besluit tot een beleefd: “Goedemiddag, hier zal u wel mee bezig blijven?“. En de vrouw zucht wat verongelijkt. Ik lijk de spijker op zijn kop te hebben geraakt. Zo’n boom is dan wel prachtig, het levert wel een dagtaak aan vegen op. Ik werp nog een korte blik op de boom, en besluit dat het tijd is om door te lopen. Nog voor ik uit zicht ben, besluit de vrouw achter mij aan te roepen dat “ze hem toch zeker niet weg zal doen hoor!“. En ik snap dat. 

Het is precies dit korte verhaal, wat kindvriendelijker omschreven dan uiteraard, dat ik mijn dochter wil vertellen. Ik bedenk me een beeldspraak dat de boom in gelijke zin gezien kan worden als het leven, want het leven is mooi, groots en vol mooie kleuren, maar je moet er wel de hele tijd mee bezig zijn. “Je kan de bladeren wel laten liggen, maar op een gegeven moment liggen er zoveel, dat je de deur niet meer uit kunt zonder al die oude shitzooi op te ruimen.” (Men mag hierbij van uit gaan dat het gebruik van een vlammenwerper niet is toegestaan.) #zoiets

Ik ben trots op het verhaal. In mijn gedachte zit het vol mooie analogieën en ik waan me een slechte kopie van Plato in de 21e eeuw, als de realiteit ons inhaalt en mijn oudste, een stuk minder onder de indruk van het hele gelul, in haar verveling besluit tot een onaangekondigd spelletje ‘tikkertje’. Hiervoor balde zij haar vuist, strekte haar rechterarm en beukte het geheel vol in mijn scrotum. Evenals van de boom, kan je de herfstkleuren nu ook zo ongeveer van mijn … 

Ik besluit dan ook op dat exacte moment, scheel naar de boom kijkend en de knieën tegen elkaar geduwd, dat ik dit hele mindfulnessgedoe heel tof vindt, maar dat het wel iets is wat je vooral bij jezelf moet houden, tenzij je er iemand een plezier mee kan doen. Dat betreft in elk geval niet een (bijna) 5-jarige die liever haar slaap uitstelt en in de schemer gierend van het lachen door de wijk heen rent, hopende dat pappa haar niet terug tikt. Die boodschap was luid en duidelijk aangekomen… 

Tot zover de romantiek…

Mario