Fout

Posted on

Ze heeft het fout. En dat weet ze nog niet. Maar het is zo. En de oplossing is (als vanouds) dat ik niet naar haar zal gaan luisteren. Ik ga het gewoon doen. En ik weet dat ik daarmee potentieel alles riskeer wat ik heb opgebouwd. Liefde, geluk, vertrouwen. Het gaat er hoogstwaarschijnlijk allemaal aan. Ons leventje samen gaat volkomen naar de klote, omdat ik iets wil. En zij is het er niet mee eens. Maar ze heeft het fout. Heus, echt.

Een ‘derde-van-je-leven-afgerond-crisis’. Zo noem ik het maar. Ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet omschrijven. Ik ben in een fase van mijn leven beland waar ik eens kritisch om me heen aan het kijken ben, en denk; “Is dit het nou..?”. Ik zou niet mogen klagen. Ik heb het meeste bereikt van wat ik ooit op mijn “to do” had staan. Een prachtige vrouw , een eigen huis, (met bomen, kersen, mocht je nieuwsgierig zijn), beesten (2 katten, 2 dochters) en een fijne baan. Ik weet het: dit moet je niet zomaar op het spel zetten voor iets wat je ‘wil‘. Maar ik ga het toch doen.

Technisch gezien vind ik het leven namelijk een beetje burgerlijk worden. Heg ritme begint een beetje te lijken op; “Kijk, daar gaat hij hoor, met het laptopje, thuis gesmeerd broodje & een liga met melk in netjes in de tas, in de braaf opgeladen elektrische auto, naar kantoor. Vergaderen, stukken schrijven, aanpassingen doen aan processen en procedures en vooral opletten dat er niet te veel koffie wordt gedronken. Eenmaal thuis gaan de pannen op het vuur voor een aardappeltje, wat broccoli, een stukje vlees & jus, een hapje eten en dan de kindertjes in bad. Daarna met de beentjes omhoog, lekker televisie kijken.” En dat laat ik niet gebeuren. Ik steek nog liever een vleespen in mijn oogkas.

Gelukkig gaat het er dan ons dan ook nog niet zo aan toe. Tenminste, niet elke dag. Maar dat het allemaal wat reuring kan gebruiken voordat het zover komt, staat vast. En voor die reuring, ga ik zorgen.

Dus heb ik besloten, na (nu bijna) 36 jaar dat ik het ga doen. Omdat het kan. Volkomen tegen haar zin in.

Wat, vraagt u zich af? Nou, wie Femke een beetje kent heeft weinig context nodig. Toch zal ik er kort iets over roepen. Femke heeft een hekel aan een bepaald type mens. Het type mens dat schijt heeft aan een ander. Dat zich een baan door de wereld trapt, zwaaiend met zijn ego, knipperend met groot licht dat hij er voorbij wil. Omdat het kan. Niets geen compenseren niet, geen concessies, geen schaamte. Het zijn van die klootzakken met een grijns op hun porem, die precies weten dat als ze thuis komen, er niets burgerlijk aan is. En dat hun vrouw een teringhekel aan ze heeft. Dit type mens, zijn (in de ogen van Femke) allemaal Audi rijders.

U begrijpt waar ik naartoe wil? Nope. Er komen geen hoeren, er komt geen side-chick. Ik begin geen gokverslaving en neem geen alpaca in de tuin. Ik laat me niet ombouwen, ik begin niet ineens een bijbelstudie met de droom pater te worden en kleine jongetjes te betasten. Nope, volgens Femke ga ik iets doen dat veel erger dan dat alles hiervoor gecombineerd. Niet vandaag, niet morgen, maar als de centjes gespaard zijn, ga ik een dikke patserige Audi kopen. Dit is het moment dat Femke begint te snikken. Sterker nog, als Femke haar auto’tje uit de lease is, zal ik deze vervangen. En zij is het er niet mee eens… Maar ze heeft het fout.

Vanuit de crisis,

Mario
nu nug gelukkig samen met Femke

N.B. Maar waarom?! Heel simpel. Ik had ooit tijdelijk een Audi (van de zaak), dat ding was briljant, reed lekker en ik mis het apparaat. Dikke doei.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.