Ziek (vervolg)

Posted on

Kalmeer. “Het is maar een griepje”. En ik ben het niet eens. Maar het raakt me wel. De griep heeft het land & delen van ons gezin weer heerlijk in zijn greep. De liters maaginhoud vinden hun weg weer terug door de slokdarm en Page heeft voor de onderdelen tissues, droog & nat toiletpapier een winstwaarschuwing afgegeven. de regio groot Rotterdam e.o. verbruikt per uur zo momenteel ongeveer het equivalent van een verzorgingstehuis. Met 300 inwoners. Dementer & incontinenter dan een deurkruk. En hoewel ik nog redelijk overeind sta, raakt het me zoals gezegd. Heel hard…

Op vrijdag heeft de moeder van Femke, mijn schoonmoeder, doorgaans de kinderen. Dat wil ze zelf heel graag, want betrokken & leuk. En laat duidelijk zijn; wij vinden het briljant. Allereerst is het voor de kinderen helemaal top (want oma is misschien 60, ze heeft meer energie dan wij als slapeloze ouders gecombineerd), vinden wij het supergezellig en in alle eerlijkheid scheelt het gewoon makkelijk 300 euro netto per maand aan opvang. (Ja, dat is echt zo duur. Bezint eer gij begint aan het uitwisselen van spermatozoïden deze valentijnsavond…). Maar de griep heeft zo blijkt ook oma in haar greep. Oma zit deze week (en al wat eerder) onder het genot van DWDD bleekjes op de bank 14 kilo paracetamol per etmaal weg te snuiven, hopende een koorts weg te drukken waar je eieren op kunt bakken.

Dus ik, ridder in nood, biedt dinsdag na deze kennisgeving ontvangen te hebben, onmiddellijk aan de vrijdag thuis te werken, zodat zij even uit kan zieken. So far, so good. Dat schuiven gaat overigens allemaal vrij gemakkelijk. Ik kan immers redelijk thuis werken. Hier in huis hebben we namelijk (normaliter) op de vrijdag in de basis alleen maar zorg voor de jongste, de oudste zit op school. Het feit wil dat als je de jongste gedurende de dag bolletjes chocopasta toe blijft schuiven, een liter limonade achter de huig giet & maar zoveel mogelijk speelgoed over de woonkamer verspreid, zij vrij zelfstandig de dag door kan komen. En natuurlijk, er moet een beetje aandacht naartoe, maar dat is in geval van nood beperkt tot momenten dat ze er zelf om vraagt. Zo nu en dan komt ze trots met een kat aanlopen, om vervolgens blij te vertellen dat er een lego-blokje verdwenen is in het achterste (van de kat), maar gelukkig (voor de kat) zijn die momenten spaarzaam. Tijdens “het dutje” is het voor de thuisblijver helemaal goud, want dan kan men tenminste ook even dingen doen waarbij concentratie wel een vereiste is.

Je zou denken dat daarmee de kous af is. Oma ziek, Femke werken, oudste naar school & kleinste lekker aan de knutsel met een bermbom (waarvan we vrij zeker denken te weten dat deze onschadelijk is gemaakt) terwijl ik aan tafel ga zitten kloten met techniek waarvan ik beweer dat ik weet hoe het werkt, maar inmiddels iedereen wel van overtuigd is dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben. En tot een klein uurtje geleden, leek het er zomaar op dat dit ook echt ging gebeuren. Maar nu… Nog geen uur geleden; het hoofdje van onze oudste zakt een beetje naar links als ze roept dat ze toch maar even geen toetje hoeft. Bleker dan blanke vla grijpt ze een dekentje, wikkelt zichzelf helemaal in en zakt onderuit op de bank. En nu raak ik in paniek. Want dit was niet de afspraak…

U vraagt zich af waar de paniek vandaan komt? Nou…. Letterlijk twee weken geleden schrijf ik over het leed dat zieke Femke’s heet. Ook toen was er van alles aan de hand, met loopneusjes bij de koters, liters feces en andere smerige details. Maar Femke had (voor ze zelf aan de debiele griep ten onder ging) de ergste rotzooi al uit de kinderen weten te persen. Ik bleef achter met zakdoeken & thuismedicatie voor de laatste stuiptrekkingen van wat de kinderen hadden doorgemaakt. Daar kon ik prima mee leven. Maar nu gaat het er ineens heel anders aan toe. Nu lijkt het er op aan te gaan komen dat ik als een soort pest-verpleegster bedpannen & kotszakken moet gaan inzetten. Ik. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Want hier in huis is er maar 1 harde afspraak; “Als er een bot uit je been steekt, er liters bloed uit je oogkas stroomt of je je voetje door een blender hebt gehaald, roep je pappa. Als je moet spugen, er snot uit je neus stroomt of het brand bij het plassen? Dan roep je mamma…“. En die afspraak lijkt voor morgen geschrapt te worden… En daar raak ik gerust lichtelijk van in paniek…

Zij die kotsmisselijk dreigen te gaan worden, groeten u.

Ave

Mario

N.B. bij gebrek aan foto’s van kotsende kinderen bron illustratie https://imgur.com/gallery/CgNXquz – als je moet vragen wat het is, had je beter op moeten letten bij geschiedenis. #datrijmt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.