90

Posted on

Deze week op Q-music, de top 500 van de 90’s. En ik hou wel van dit soort lijstjes. En beetje melancholisch voor je uit staren in de file, luisterend naar Candle in the wind van Elton John, en dan denkende aan het leed dat Lady Di heet. Of een grote glimlach bij het horen van Skik, of een beetje meewarig terugdenken aan aanschoten avonden in een bruine kroeg (beetje meisjes betastend onder het genot van (en denkende aan) Christina Aguilera). Wat een tijd was dat… Het is niets minder dan melancholie. Dat is de beste omschrijving. Je kan per 10 jaar op de kalender wel een beetje het gevoel van “die tijd” terughalen, puur door te luisteren naar muziek “van toen”. Maar in alle realiteit moet ik toegeven; als ik het gevoel terughaal “van toen” denk ik nu vooral aan “Wat waren we denkende met zijn allen..?”

Ik noteer zomer 1999. Ik sta op een dansvloer in discotheek Starlight in Nijkerk. Het is een plek die op dat moment de uitstervende gedachte van de 90’s nog in het DNA heeft zitten. Ik ben mee met een groepje jeugd uit de regio als ik ineens alles ‘zwart/wit’ begin te zien. De (naar mijn idee niet bijzonder gezonde) stroboscopen staan snoeihard migraine op te wekken op de beats van clubhouse als ik mijn makker Mark aankijk, en hem vertel dat we weg moeten. Het gaat niet goed met mij. Ik weet niet van wie ik net een sigaret heb gehad, maar dat er iets in zat wat ik niet had verwacht stond vast. Niet veel later, in de auto op weg terug naar huis, begrijp ik dat ik een ‘spliffie’ heb gerookt. En niet eentje met een beetje wiet, neen; er zat ook wat anders bij. Wat precies, dat kon Mark me ook niet vertellen. Ok, hip…

Het was overigens zeker niet de eerste keer dat ik met drugs te maken had gehad, maar wel de laatste. Het was wniet mijn ding. Het ‘gebruiken’ was blijkbaar wel normaal, zo blijkt later. We waren op een avond dat “dada-dance” moest heten. Een avond waarbij de discotheek een vrijbrief gaf voor het recreatief gebruik van softdrugs. En natuurlijk; de geur had natuurlijk wel een en ander verraden, maar ik had er tot die tijd geen erg in gehouden dat het je ook ongevraagd aangeboden zou worden. (Natuurlijk lieg ik een klein beetje, mijn moeder leest mee… Ssst…)

Enfin. Ik luister dus al een dag of 2 naar de top 500 van de 90’s en ik realiseer me ineens heel sterk dat die periode een bijzonder invloedrijke is geweest op mijn leven. Na de middelbare school, alwaar ik al eerder te maken had gehad met drugs & drank (vive la Amsterdam en zijn jeugd) trok ik als een ware nomade door het land, met als epicentrum de Veluwe. Aldaar raakte ik bekend met jongvolwassen verveling & de invulling van tijd door gebruik van alcohol & kattenkwaad. En dat ik daar goed doorheen ben gekomen mag een klein wonder worden genoemd. Het was een tijd van keuzes.

Ik heb destijds veel keuzes gemaakt. Ik weigerde namelijk (vooral na dat moment) bewust een pilletje of joint (of erger) aan te nemen. En nee, dat was nauwelijks saai. Ik ging gerust naar ‘feesten’, maar haalde daarbij mijn energie uit cafeïne, adrenaline & twijfelachtige baco-ijsjes en liters bier. En jazeker; ik heb Carl Cox horen draaien op de allereerste Sensation in 2000. Samen met mijn broer ben ik naar door Russische invloed uitgedoste hardcore feesten in de RAI geweest. Ook ben ik volkomen dronken zonder (wat toen nodig was) certificaat op scooters gestapt om compleet los te gaan in schimmige clubs waar de uitsmijter niet moeilijk deed over je leeftijd als je maar een geeltje drukte in zijn handen. Al met al heb ik de 90’s & begin 2000 volkomen benut, zoals het hoort. Maar zonder de bijbehorende gekkigheid. En daar ben ik wel trots op.

“Hoezo?” vraagt u? Nou, terugkomend op de opening van dit verhaal; wat waren we denkende?? Ik luister nu al een dag of twee naar de top 500 van de 90’s op Q. Ergens vraag ik me af waarom niet heel generatie Millennials zich niet dagelijks aan de tenminste hersenloze harddrugs overgeeft. Lees; hoe komt het toch dat we nog enigszins zinnig onze kinderen kunnen leren hoe ze hun veters kunnen strikken? Hoe komt het dat we dagelijks vergaderingen bijwonen waarin we daadwerkelijk van invloed zijn op besluiten? Daar zouden we na de 90’er jaren toch niet meer in staat toe moeten zijn? En nee. Dan doel ik niet op drugs. Of 150bpm hardcore, of het mildere terror of lekker schuifelen op Rammstein, maar de waanzin die Toybox, the Venga Boys & Aqua heet. Ik herhaal… Wat waren we denkende!? Voor wie denkt; lul niet… Bewijs;

Wat..?

Deze video is een klip-en-klaar voorbeeld dat wij leefden in een tijd waarin we schaamteloos alles maar normaal vonden. Volwassen mensen die zich voordeden als Barbie. Geld verdienen over de ruggen van tieners die op kosten van ouders shortcodes intoetsten op een 0900 nummer van “the box” om dit soort geluid te horen. Drank, drugs, het steken van vingers op intieme plekken van mensen die je net 3 minuten kent. Deze waanzin is de bakermat van de Millennials. Vanaf de 90’s oogt de toekomst volkomen kansloos. De 90’er jaren waren dan ook volkomen kansloos… En dus zit ik volkomen trots aan de keukentafel, met het merendeel van mijn hersencellen nog intact. Want de 90’s, heb ik overleefd.

Ik twijfel daarentegen of we er allemaal goed uitgekomen zijn als ik vanavond aan de eettafel naar mijn eigen bloedmooie vrouw kijk en haar mijn opzet van deze blog omschrijf, als ze in een vlaag van herkenning vrolijk begint te zingen… “He’s my best friend, best of all best friends! Do you have a best friend too…?”

Zou ze aan de drugs zitten..?

Mario

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.