Wispelturig

Posted on

Lieve, lieve Vreselijke trut moeder Natuur. Met je pracht & praal, met je seizoenen, flora & fauna. Moeder Natuur, aan wie wij ons bestaan te danken hebben. Moeder Natuur, zo vaak uitgebeeld als mooi & genadig. Moeder natuur… Sterf. Stik in 500.000.000 ton CO2 en huil bij het aanzicht van 19.000 hectare omgekapt Braziliaans regenwoud per dag. Moeder Natuur, steek een ton onverwerkte olie in je endeldarm en steek ‘m aan. Ik ben zo vreselijk klaar met je, het is wel even goed zo. Ben ik duidelijk? KIES verdomme een seizoen. Winter, herfst of lente, kies er 1. Maar alsjeblieft niet allemaal tegelijk. Het gezin, inmiddels 3 griepkoppen verder, zou je dankbaar zijn…

Zo wispelturig als de natuur zich bezig houdt met ons klimaat momenteel, zo kwakkelend gaat het hier namelijk momenteel in huis. En ik wijt dat (zoals wellicht gemerkt) aan de genoemde moeder Natuur. Een zegening verder; ikzelf ben tot op heden de dans ontsprongen (op een loopneus na). Maar de rest hier in huis is er minder aan toe. Versie 1 blaft er een kleine 14m2 diarree doorheen per dag, waar versie 2 hetzelfde aan massa produceert aan speeksel & snot. De hoogte van de koorts per dag varieert ongeveer gelijk aan de temperatuur per dag buiten, en met elke centimeter sneeuw bouwt hier zo ongeveer het reservoir aan gebruikte tissues op. Als de zon zich dan eens laat zien, kan je door de mist van uitgesnoten bacteriën de televisie niet meer zien. In mijn geval dan. De dames kunnen door hun traanogen hun eigen neus al niet meer zien.

Natuurlijk. Iedereen wordt wel een keertje ziek. In een normale situatie is het dan normaliter gelijk bal. In een normale situatie is het protocol dan ook gewoon duidelijk. Op zo’n gegeven moment leg je zo’n zielepootje op bed, knikkert er een paracetamol in & klaar. Uitzieken & door. Maar hier gaat het al een paar dagen net even anders. Net even niet leuk. Deze griep-epidemie uit zich namelijk, net als het weer, een beetje verlegen. Zie het als een verlegen meisje dat heel graag een spreekbeurt wil geven, maar niet voldoende vertrouwen heeft om Mein Kampf hardop te citeren. Totdat je haar boos maakt. Dan ineens komen de lovende woorden over een heilig derde rijk haar strot uit alsof ze de Führer zelf is. En in die situatie bevinden we ons momenteel. We zitten tussen “hoi… Hallo..?” & “ALSIKAANDEMACHTKOMZALHETVOLKZWIJGENENBEPAALIKDETOEKOMSTVANALLESWATDEMENSHEIDIS!

Het is een soort spanning die het leven bijzonder intens maakt. Gaan we met zijn allen hartstikke dood aan de griep? Of waait het over..? Wat het allemaal nog interessanter maakt, buiten de aanwezige spanning en het nodige verschonen van luiers met de geur van 14 ontbindende dode kadavers, is het meewarige van alles. Het is allemaal zo sneu van tijd tot tijd. Die meisjes zijn het ene moment compleet zielig, en het andere moment ineens springlevend. Het is gewoon bloedirritant. Zo kijk ik vanmorgen naar de koters, en ik denk bij mezelf; “Gossie, meisjes toch” als ik als een ware zuster Maria mezelf vol stort op de Otrivin & Oscillococcinum en de boel wil pemperen als de koters ineens toch blij & gezond blijken te zijn. Maar dan… Dan staat Magere Hein haarzelf ineens voor mijn neus. Donkere kringen om de ogen, een bleek gezicht & gehuld in het donkerste van zwart laat ze (Femke) me weten dat het niet lang meer duurt… “Je bent binnenkort de lul, ik ga er aan… Ik voel me niet lekker…” En nu vervloek ik moeder Natuur echt… Nou moet ík het ineens allemaal op gaan lossen…

Echt verrassend was dat overigens nou ook weer niet. Ik had het zien aankomen. Namelijk; als Femke ziek wordt dan merk je dat namelijk al een paar dagen van tevoren. Het begint met het zachtjes weg-ebben van enige overgebleven energie na een werkdag vol overgave. Normaal zit er nog wel iets aan blijheid in, maar in dergelijke gevallen is het klaar. Ter illustratie; na het binnenkomen zakt ze als een waar zak aardappelen in de bank, alsof ze alles gegeven heeft wat ze kan geven. Daarna liefst duf starend naar een oestrogeen-gevuld-bitchflick-serie op Netflix, zonder enige vorm van communicatie. Verplichte kost mijnerzijds is dan het aanleveren van tissues binnen handbereik en meer honing in haar thee dan water gevonden in de zee. Wat rest is een situatie waarin alles volkomen aan haar voorbij gaat. Zelfs als de kinderen en ikzelf een Satanisch ritueel uitvoeren met het gebruik van brandend kool in haar favoriete koffiebeker komt er geen boe- of bah vanaf. Energie op niveau 0. Waarschuwing 1.

Nou ja, dát, of dan het slaapritueel. Allereerst wordt deze door Femke tijdens (aankomend) ziekte gemakkelijk 3 uur naar voren getrokken. Als er al geen energie meer is, dan is het ook direct klaar. Eigenlijk tot zover niets geks onder de zon. Maar een belangrijker signaal nog, als Femke ziek wordt dan, is dat de firma Bosch 7 dagen van te voren een industrieel hakselaar komt installeren in haar sinussen. Dit is voor mij het teken dat ik er verstandig aan doe om haar maar even niet uitbundig te zoenen. Overdreven? Nou, nee… Laat ik het zo zeggen. Al een paar dagen ben ik strak 03:00 wakker. Eerst dacht ik dat het aan mij lag; dat ik moest plassen en dat ik daarom wakker werd. Of dat ik door de bijzondere stand van de maan moest bidden tot Mars, elke dag, strak 03:00. Maar na het raadplegen van mijn gehoor blijkt niets van dat. Na 3 dagen rechtop in bed zitten had ik al vrij gauw in de gaten dat het doorlopend zagend geluid uit de neusgaten van mijn vrouw (alsof er kettingzagen door mijn schedel werden gehaald) de reden was dat ik niet meer door kon slapen.. Ergo; het was zover. Na het leed dat zieke kinderen heet moest ook mijn vrouw opgeven. Ze was ziek aan het worden.

Inmiddels lijkt de griep volledig vat te hebben op Femke. En ik verwijt dat moeder Natuur… Trut, doe alsjeblieft normaal… Kies een seizoen…

Sterkte lieve snurkende kettingzaag van me. Ziek lekker uit.

Mario

One Reply to “Wispelturig”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.