Beter

Posted on

“Ben je eigenlijk al beter gemeld?” … “Uh… Ik weet het eigenlijk niet? Moet dat?” ~ blijkbaar wel. Daar zat ik dan. In een gesprek. Tegenover twee man sterk directie, een van hen met een gele post-it in de handen. Het was een bijzonder belangrijk gesprek. Het ging over 2019 en mijn deel aan het geheel & hun inzet. Er was aan beide kanten hard gerekend, en alle aspecten waren nauwkeurig onderzocht. Het duurde dan ook niet lang of het moment was daar, ik kreeg de post-it als een slechte maffia-film naar mij toe geschoven. Met het zweet of alle voorhoofden kwam het op dit moment aan. “Dit is het, oké?“. En hoewel ik wel iets meer creativiteit had verwacht, moest ik het wel gelijk accepteren. Verleden jaar liep van alles buiten verwachting slecht voor mij persoonlijk, dus dit jaar is het uithuilen en opnieuw beginnen… Maar het ging dit jaar voor de wind. De poule voor de Tour de France staat al vrij vroeg vast voor dit jaar…

Ik ben een gezegend mens. Ik heb al eens geroepen dat mijn persoonlijk huilie-huilie van verleden jaar niet te wijten is geweest aan de inhoud van mijn werkzaamheden, collega’s of leidinggevenden. En zo blijkt. We gaan weer beginnen. Zinniger, nog meer plezier & energie, maar vooral zinniger. Er is overigens nog genoeg af te handelen, immers zijn er wat strategische besluiten genomen, er is gekozen voor een andere structuur & er is wat gewisseld in de hiërarchie, maar we kunnen los. En dat voelt heel erg lekker. Maar het levert ook de nodige problemen op. Zo schrok de computer op mijn bureau zich de tyfus toen hij weer eens werd aangezet na een maand of 9. De exacte woorden waren “STOP 0x0000007B (INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE).” op een mooi blauw scherm des doods. *Jottem*. Zijn vervanger is inmiddels besteld. Maar buiten dat er nog wat rechtgezet moet worden arbeidstechnisch, wil het er thuis ook niet helemaal in dat pappa weer elke dag pleite is…

De eerste keer dat ik weer op een normale tijd deel ging nemen aan de nachtmerrie-opwekkende spits rondom Rotterdam-Rijnmond, stond ik weer eens ouderwets om 05:50 naast mijn bed. Zonder enige moeite, mag ik daaraan toevoegen. Na het nodige onderhoud aan tanden, oksels & aangezicht trek ik normale kleding aan en ga beneden koffie drinken. Onze oudste dochter heeft die bewuste dag doodsbang in een hoekje op de bank zitten kijken. “Mamma… Mamma… Pappa heeft een broek aan… En ik ben nog niet eens naar school geweest..?” Het zijn dan ook de kinderen en Femke die de hele schizofrene situatie totaal voor hun kiezen krijgen; pappa was nooit thuis, ineens was pappa heel veel thuis, en nou is pappa niet meer de hele tijd thuis, watte? Gelukkig zijn die apparaten veerkrachtig, al zij het Femke wat minder. Vanaf het moment dat ik mijn middelvinger naar ze heb opgestoken en met mijn laptoptas het huis uit ben gehuppeld draaiden zij hun nekjes a la ‘The Excorsist” naar hun moeder, en zijn ze weer Femke haar probleem. “Dobby is a free elf!”

Maar nu eerlijk. Laat duidelijk zijn dat “beter” nog niet helemaal de juiste strekking is. Jezus allemachtig, wat is een burn-out kut. Nog steeds merk ik de consequenties van het hele gebeuren. Spierspanningen in rug en schouders, een kort lontje, tolerantie op niveau 0, een tekort aan de broodnodige energie, maar; zo erg als het was, is niet meer. Ik ben gegaan van “laat me maar even” naar “ik kan je hebben“. Het heeft even gekost, maar ik wil weer. Omdat, hoe je het ook bekijkt, een beetje bezieling ook energie geeft, en niet alleen kost. Nou ja, niet alleen zou moeten kosten. Een en ander moet met de nodige terughoudendheid worden opgevat natuurlijk. Ik ga niet gelijk beginnen met het opzetten van een state-of-the-art Business Intelligence platform op basis van de Microsoft BI-stack met het doel meerdere bedrijven te bedienen uit een one-stop-shop, want dat zou waanzin zijn. Dat heb ik dan ook maar tijdens mijn re-integratie gedaan, want lol…

Dus ja. Ik ben weer aan de wandel. Maar met enige terughoudendheid. Het zwerft nu dan ook tussen “ja, gaan we doen, want vindt ik leuk!” & “laten we dit even parkeren of uitbesteden, want hier ben ik nog even niet aan toe…“. En ik realiseer me dat het daarmee wel een beetje lijkt op cherry-picking (alleen maar doen wat je leuk vindt omdat je het leuk vindt en de rest kan de pleuris krijgen) maar dat is natuurlijk niet waar. Door in overleg duidelijke projecten op te pakken die volwaardig binnen mijn kennis en kunde vallen, daarbij de grenzen zoekend naar wat ik wel of niet kan verdragen duwen we weer richting het oude niveau. En gelukkig krijg ik die kans van iedereen, waarvoor ik bijzonder dankbaar ben. Niet alleen dankbaar voor werkgever, collega’s & alles wat werk betreft, maar ook Femke, die nu (na bijna een jaar mij thuis te hebben moeten verdragen) ook ineens weer moet wennen aan alleen met de twee dochters ~terroristen van ons.

Voor iedereen die me heeft gesteund in 2018 dan ook, dankjewel. 2019 pakken we de draad weer op, ik ben begonnen met het boeken van de vakantie. Omdat het kan, en omdat zij dat ook verdienen. #smakelijk

Tot knallen.

Mario

2 Replies to “Beter”

  1. Wat fijn Mario! Wellicht iets minder voor Femke en kids. Maar toch fijn!
    Ennehh die vakantie…. ik kan niet wachten tot je blog over ‘ vakantie boeken’. Ik en Erin gaan diehard voor Bollo (en paarden).
    Werkse dan maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.